Po rocznej pracy komisja ogłosiła długo oczekiwany raport wyjaśniający przyczyny porażki. Przedstawił on szczegółowo i dogłebnie bolączki polskiego sportu, które miały wpływ na wynik meczu. Podniesiono problem szkolenia juniorów i braki w wykształceniu polskiej kadry trenerskiej. Pozytywnie oceniono wprawdzie zmiany związane z budową Orlików ale skrytykowano złe przygotowanie boisk, na których trenują drużyny szkolne. W szczególności zauważono, że złe oświetlenie boisk powoduje, że młodzież nie może trenować późno w nocy. Komisja skrytykowała także brak znajomości rosyjskiego wśród wszystkich, oprócz kapitana, piłkarzy naszej drużyny. Jak napisano, utrudniło to komunikację z rosyjskojęzycznym sędzią oraz zawodnikami drużyny przeciwnej.

Z powodu panującej podczas meczu mgły komisja nie odniosła się do zasadności podyktowania rzutu karnego dla drużyny rosyjskiej, który ustalił wynik spotkania na 0:1. Stwierdzono tylko, że złamanie nogi polskiego zawodnika było spowodowane upadkiem nie zaś działaniem osób trzecich. Komisja odniosła się za to do problemu odgwizdania spalonych po dwóch bramkach, które strzelili Polacy. Uznano, że nie ma podstaw aby podważać decyzje sedziów. Członkowie komisji zwrócili uwagę, że na wynik spotkania miał też wpływ fakt, że Rosjanie grali w ciepłych uniformach podczas gdy nasi zawodnicy musieli biegać w krótkich spodenkach.

Komisja sformułowała szereg zaleceń pokontrolnych. Po ogłoszeniu raportu do dymisji podał się minister pracy i polityki społecznej.

Jeśli Ziemkiewicz trafnie ocenia, że władza „maca granicę” do jakiej może się posunąć, to test wypadł najwyraźniej pomyślnie dla obywateli i nie po myśli władzy. W związku z tym premier pryncypialnie odcina się od akcji ABW. Stawiam jednak dolary przeciw orzechom, że sprawa nie będzie miała dalszego ciągu i już nie dowiemy się, czy „nadgorliwy” oficer służb stracił miesięczną premię czy raczej dostanie nagrodę za ofiarną służbę. (Osobiście typuję to drugie.)

A ile trzeba czekać na wyniki sondażu. Policzmy. W piątek i sobotę ze sprawą zapoznają się ludzie. Na niedzielę można już planować sondaż, który ma szanse miarodajnie opisać reakcję społeczeństwa. Ostatnie wydarzenia wskazują, że na wyniki czekamy jeden, maksymalnie półtora dnia.

PS.
Inna sprawa, że po tym co pokażała sondażowania przy telefonicznej sondzie w dzień pierwszej tury ostatnich wyborów prezydenckich trudno zaufać najporządniej robionym sondażom. Wydaje się, że oni po prostu nie potrafią ich robić – nawet jak się starają.

A czy pamiętacie jak Wajda wezwał, żeby nie składać prezydenckiej pary na Wawelu? Król tak wtedy opisał we Wprost hipotetyczny dialog Michnika z Wajdą: „A… a… Aaandrzej naa… na… napisz list. Zde… zde… zdewaweluj Kaczora. Ty ma… ma… masz sukces z ty… tym »Katyniem«, to… tobie wolno. A my w… w… w »Gazecie« cię po… po… poprzemy”. Tym razem nikt nikogo nie pozwał.

Tę metodę argumentacji redaktorzy z Czerskiej doprowadzili do perfekcji. Nowy, jeszcze ciepły przykład dostarczono nam z okazji zwolnienia z domowego aresztu w Szwajcarii i odmowy ekstradycji do USA znanego pedofi, przepraszam, znanego reżysera Polańskiego. O komentarz GW poprosiła panią Ewę Wanat, redaktor naczelną radia TOK FM oraz, co publicznie ogłosiła, osobę molestowaną w wieku 13tu lat przez dziadka. Tak się akurat szczęśliwie złożyło, że poglądy pani Ewy na sprawę Polańskiego są zbieżne z linią GW:

“Mam ambiwalentne uczucia. Zastanawiam się, co ta decyzja oznacza dla osób, które – tak jak ja – jako nieletnie były molestowane. Z jednej strony ostatnie miesiące pokazały, że Polański jednak nie pozostał bezkarny, bo po ponad 30 latach sprawiedliwość go dopadła.

I to jest dobra wiadomość. Polański poniósł karę, siedząc w areszcie, karą było to, że jego nazwisko pojawiało się w mediach w kontekście gwałtu na nastolatce. Myślę, że zbliżyliśmy się do momentu, kiedy dalsza kara zaczynałaby ocierać się o zemstę, a przecież nie o zemstę tu chodzi.”

Dla tych, którzy sprawę poznali właśnie z komentarza pani Ewy przypomnijmy może, że Szwajcaria odmówiła ekstradycji Polańskiego do USA, gdzie za swój czyn odpowiadałby przed sądem. Wcześniej, gdy pani Ewa ujawniała fakt swojego molestowania tak pisała o swoim przybranym dziadku:

“Wiedział, co robi. To winny musi ponieść karę. A nie, że matki, żony, dzieci przez całe życie niosą konsekwencje jego świństwa.

On powinien stanąć przed sądem.

Mam nadzieję, że smaży się w piekle.“

Co więcej, jeszcze 10 miesięcy temu, gdy Polański został zatrzymany w Szwajcarii pisała:

“Uważam, że wykorzystywanie seksualne dzieci nie powinno ulegać przedawnieniu w naszym prawie. To przestępstwo wychodzi na jaw często dopiero po latach, powinno być ścigane bez ograniczeń czasowych. By dorośli, którzy krzywdzą dzieci, nigdy nie czuli się bezkarni.“

Teraz już wiemy, że mówiąc o karze dla pedofilii, pani Ewa miała na myśli niemożliwość zrobienia kariery w Stanach oraz parę miesięcy domowego aresztu w willi w Szwajcarii. Większa kara ocierałaby się o zemstę, a przecież nie o zemstę nam chodzi.

Pani Ewa jest już dorosłą dziewczynka i nikt, nawet redaktor Pacewicz, nie może jej molestować bez jej zgody. Pani Ewa musi jakoś zarabiać na życie więc trudno mieć do niej pretensje o to, co pisze i kiedy. Jest to zrozumiałe i będę ostatnim, który będzie się o to pani Ewy czepiał. Na pewno warto jednak docenić w jak twórczy sposób można wykorzystać argument, którego, jak orzekł sąd, nie używa redaktor Michnik. I to właśnie, niniejszym wpisem, doceniam.

Linki

1. Komentarz Ewy Wanat po uwolnieniu Polańskiego.

2. Komentarz Ewy Wanat po aresztowaniu Polańskiego.

3. Wywiad z Ewą Wanat o jej molestowaniu przez dziadka.

4. Na deser: wywiad redaktora Pacewicza z Ewą Wanat.

Kiedy podczas podróży samolotem przydarzy się awaria silników, systemu nawigacji, zablokowanie stateczników a na koniec wybuch paliwa, to osoby o tendencjach do tzw. myślenia spiskowego zwykle podejrzewają zamach. Przeciwko takiej hipotezie stosuje się często argument o następującej formie:

To prawda, że wystąpienie wszystkich tych zdarzeń jednocześnie jest bardzo mało prawdopodobne jednak sama statystyka upewnia nas, że jeżeli będziemy czekali odpowiednio długo to w końcu wystąpi najbardziej nieprawdopodobny, ale możliwy, układ zdarzeń. Dokładnie tak samo, jak możemy być pewni, że rzucając odpowiednio długo monetą w końcu wypadnie sto razy z rzędu orzeł. Wydarzenia jak opisane powyżej kiedyś musiały się razem zdarzyć. Przypuszczenie o zamachu, jeśli nie mamy na to dowodów, jest więc przejawem myślenia spiskowego lub wręcz paranoicznego. Źle świadczy o stanie umysłu kogoś kto je formułuje.

Argument taki jest często nie tyle używany, co nadużywany. Obecna notka ma wyjaśnić dlaczego jest wadliwy.

Wyjaśnienie jest w istocie tak proste, że aż dziw, dlaczego argument ten powtarza często wiele osób powszechnie uważanych za inteligentne. To prawda, że nawet najbardziej nieprawdopodobny splot zdarzeń zrealizuje się jeśli będziemy odpowiednio długo czekać – powiedzmy milion lat. Nie jest jednak prawdą, że taki nieprawdopodobny splot zdarzeń stanowi najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie tego, co się zdarzyło. Wyjaśnienie, które jest bardziej prawdopodobne niż na przykład teoria spiskowa. Jeśli walczący z mafią włoski prokurator ma wypadek samochodowy z powodu awarii hamulców i wybuchu baku z paliwem, to mógł to być nieszczęśliwy zbieg okoliczności, jednak sądzę, że znacznie bardziej prawdopodobny jest zamach na jego życie.

Jako przykład ilustrujący rozważania posłuży nam problem katastrof lotniczych. Mówi się, że najczęstszą przyczyną takich wypadków jest błąd pilota lub awaria maszyny. Przyjmijmy, że to prawda. W takim razie, słysząc o katastrofie lotniczej racjonalnie jest założyć którąś z tych przyczyn. Ciekawe jest jednak, że prawdopodobieństwo to, zmienia się dramatycznie, jeśli na pokładzie samolotu podróżuje ważny polityk, prezydent lub premier. Pozwoliłem sobie ułożyć spis takich katastrof razem z ich, przypuszczalnymi, przyczynami. Większość pozycji wziąłem stąd uzupełniając go o dwie nowe ale chętnie listę uzupełnię. Każdą pozycję oznaczam literą W – wypadek lub Z – zamach.

a) 4 lipca 1943 – Władysław Sikorski ginie w katastrofie lotniczej. Angielska komisja orzeka, że przyczyną katastrofy była awaria samolotu po czym Anglicy … utajniają wyniki śledztwa. Po 60 latach utajnienie zostaje przedłużone. Niektórzy sądzą, że był to wypadek jednak rekonstrukcje zdarzenia wskazują na zamach. Kto chce, niech poczyta Baliszewskiego. Stawiamy Z

b) 17 marca 1957 – w katastrofie ginie prezydent Filipin Ramon del Fierro Magsaysay. W

c) 29 marca 1959 – premier RPA Barthélemy Boganda. Katastrofa samolotu. Wypadek określa się jako „tajemniczy”, ślady wskazywały na wybuch. Podejrzewa się, że za zamachem stoją francuskie służby. Z

d) 18 września 1961 – zestrzelenie samolotu, którym leci sekretarz generalny ONZ Dag Hammarskjöld. Z

e) 13 kwietnia 1966 – prezydent Iraku Abdul Salam Arif ginie w katastrofie śmigłowca. W

f) 27 kwietnia 1969 – katastrofa helikoptera z prezydentem Boliwii René Barrientos Ortuño. Plotki mówią o zestrzeleniu my przyjmiemy jednak oficjalną wersję zawadzenia o linie wysokiego napięcia. W

g) 19 październik 1986 – prezydent Mozambiku Samora Moisés Machel. W 2003 roku były agent służb RPA potwierdził strącenie przez zakłócenie sygnałów satelitarnych. Z

h) 17 sierpnia 1988 – prezydent Pakistanu Muhammad Zia-ul-Haq. Samolot zaraz po starcie runął na ziemię. Wg. świadków samolot najpierw eksplodował co na nasze potrzeby przesądza sprawę. Z

i) 6 kwietnia 1994 – prezydent Rwandy Juvénal Habyarimana i prezydent Burundi Cyprien Ntaryamira. Przyczyna katastrofy: zestrzelenie. Z

j) 4 grudnia 2003 – premier Polski Leszek Miller, katastrofa helikoptera. Dochodzenie ustaliło wypadek. Sam Miller mógł mieć inne zdanie kiedy mówił „później jeszcze o mało nie straciłem życia w wypadku helikoptera (…) Być może to, że dalej żyję nadal komuś przeszkadza (…) Zwykle dzieje się tak wtedy, gdy narusza się czyjeś wielkie interesy.” My jednak będziemy trzymali się wersji oficjalnej. W

k) 26 lutego 2004 – prezydent Macedonii Boris Trajkovski. W

l) 30 lipca 2005 – prezydent Południowego Sudanu John Garang de Mabior. W

Wynik: 6:6.

Oczywiście można spierać się co do niektórych przypadków jak a), c) czy h), które zakwalifikowaliśmy jako Z. Z drugiej strony, o ile po ustaleniu zamachu, raczej nie okaże się później, że był to wypadek to może zdarzyć się, że zdarzenie, które braliśmy za wypadek okaże się zamachem. Jednak nawet ilość potwierdzonych zamachów jest niepokojąco duża i na pewno przekracza prawdopodobieństwo tego typu zdarzeń, w sytuacji gdy samolot nie przewozi polityków.

Co wynika z naszej listy. Chyba to, że obecność ważnego polityka na pokładzie samolotu, który uległ katastrofie bardzo istotnie zwiększa prawdopodobieństwo, że przyczyną katastrofy był zamach. Jeśli nie mamy więc innych przesłanek, to w takiej sytuacji zamach jest hipotezą najbardziej prawdopodobną. Zakładanie z góry i bez twardych dowodów, że był to po prostu nieszczęśliwy splot przypadków, błąd pilota lub awaria maszyny jest nieracjonalne. Można by powiedzieć, że jest to przykład myślenia wypierającego, które broni przyjętej wcześniej wizji świata przed konfrontacją z rzeczywistością.

PS.
Na naszej liście brakuje oczywiście jeszcze tej pozycji:

m) 10 kwietnia 2010 – prezydent Polski Lech Kaczyński ginie w katastrofie lotniczej w Smoleńsku.

- To zamach! Ktoś chce nas zabić! – wykrzyknąłem.

Mój przyjaciel spojrzał na mnie w sposób spokojnym i smutny.

- Mój drogi, jakże przykro mi słyszeć, że nawet Ty, mój wieloletni, sprawdzony przyjaciel, tak łatwo poddajesz się teoriom spiskowym. A przecież wiem, że umysł masz chłodny i odporny na wszelkie urojenia. Musisz przecież wiedzieć, że awarie silników zdarzają się od czasu do czasu, podobnie jak awarie stateczników. Skoro tak, to było tylko kwestią czasu, kiedy takie awarie wystąpią na raz podczas jednego lotu. My, cóż, mieliśmy po prostu pecha być na pokładzie właśnie tego samolotu. Wszelkie inne przypuszczenia to czysty przykład myślenia paranoicznego.

Podziwiałem spokój mojego przyjaciela, który mówiłby dalej gdyby nie to, że właśnie uderzyliśmy o ziemię.

Katastrofy nie przeżył nikt poza mną oraz moim przyjacielem. Moje obrażenia były większe jednak podczas naszego pobytu w szpitalu w kroplówce z osoczem, którą dostawał mój przyjaciel, znalazł się destylowany alkohol. Ostatnie słowa jakie wyszeptał mój przyjaciel to „Co za pech!”.

Gdy po paru miesiącach wyszedłem ze szpitala. Radość mojemu życiu przywróciła kochająca żona oraz nasza trzymiesięczna córeczka. Kiedy patrzyłem w jej duże, brązowe oczy czułem, że życie ma sens. Niestety, zaczął męczyć mnie znajomy rodzaj niepokoju. Otóż zarówno jak, jak i żona mamy oczy niebieskie. Zgodnie z genetyką, osoby takie jak my nie mogą mieć dziecka o oczach brązowych. Ze swoimi wątpliwościami podzieliłem się przy piwie z sąsiadem, zamieszkałym od roku w Polsce Włochem, Giacomo Girolamo Casanovą.

- Mój Drogi, przykro mi słyszeć, że tak łatwo poddajesz się teoriom spiskowym. To prawda, że ani Ty, ani Twoja żona nie posiadacie genu sprawiającego, że oczy są brązowe. Ale musisz wiedzieć, że od czasu do czasu zdarzają się mutacje. Geny Twojej córeczki musiały po prostu ulec mutacji. Jest to oczywiście mało prawdopodobne ale kiedyś musiało się przydarzyć i przydarzyło się właśnie Tobie. Inne przypuszczenia to czysty przykład myślenia paranoicznego. Naprawdę, martwię się o Ciebie.

Sąsiad postawił mi następną kolejkę piwa a ja, patrząc w jego duże, brązowe oczy, usilnie starałem się zrozumieć co jest ze mną nie tak.

Skoro tak, i skoro żałoba skończona, to najwyższa pora wrócić do normalności. Pora otrząsnąć się i poszukać następnych ofiar. Może przez pewien czas będzie trzeba jeszcze trochę uważać. Może gdzieś z tyłu głowy przyczai się strach przed tym, co stało się podczas tego tygodnia. Przed ludźmi, którzy znaleźli sposób, żeby wyrazić co czują na przekór kreowanej dla nich rzeczywistości i przed spadkiem wpływów z reklam. Ale to minie – czas wrócić do pracy.

Czy wiecie już, do czego była ta kolejka na Krakowskim Przedmieściu? Do zimnego Lecha. He he he.

Uspokojony wizją tego prostego, acz genialnego rozwiązania już przelewałem środki z prywatnego konta na konto pani minister Kopacz gdy spytałem się, ileż to wydają Polacy na prywatne ubezpieczenia zdrowotne. Nie trzeba długo szukać, by dowiedzieć się, że w 2008 roku było to 26 miliardów złotych. W takim razie, dodając tę kwotę okazuje się, że wydajemy o 6 miliardów więcej niż wyznacza średnia. Wydawałoby się, że w takim razie wszystko dobrze i będziemy zdrowi ale to tylko pozory bo jednak niedobrze. Niedobrze, gdyż rozumując zgodnie z zasadami doktora Kwiatkowskiego, wydajemy na zdrowie o 6 miliardów za dużo. Wydaje się jednak, że istnieje proste rozwiązanie również tego problemu. Nie wypada wprawdzie zabronić premierowi finansować służby zdrowia tak, jak sobie życzy, ale można by przecież zabronić obywatelom wydawać tak dużo pieniędzy na prywatne ubezpieczenia. Wtedy wydamy na zdrowie dokładnie równo ze średnią UE.

Nie byłoby może warto pastwić się nad doktorem Kwiatkowskim, gdyby nie to, że ten sposób rozumowania i ferowania opinii rozpanoszył się ponad wszelką miarę. Żeby dowiedzieć się, czy jest czegoś u nas za dużo lub za mało, domorośli eksperci porównują ze średnią – światową lub unijną. Gdyby doktor Kwiatkowski żył w Etiopii doradzałby większe inwestycje w śnieżne pługi, których ilość odbiega w tym państwie od światowej średniej. Gdyby żył na Grenlandii, postulowałby dofinansowanie producentów napoi chłodzących, których spożycie jest niższe niż średnia.

Zgodnie z tym podejściem, do rozwiązania problemów polskiej służby zdrowia wystarczyłoby, żeby reszta krajów UE zmniejszyła finansowanie swoich szpitali. Wtedy nagle wydawalibyśmy procentowo więcej niż wynosi średnia. Nic by się wprawdzie u nas nie zmieniło ale ważne, że powyżej średniej! Ponieważ jednak nasz wpływ na wydatki Francji lub Niemiec jest znikomy, nie pozostaje nic innego niż wysupłać te głupie 20 miliardów, za które NFZ wystawi sobie nowe ośrodki regionalne i centra konferencyjne, w których ekspert Kwiatkowski będzie opowiadał, jak udało mu się naprawić stan polskiej służby zdrowia.

PS.
Doktor nauk ekonomicznych Ireneusz Kwiatkowski wykłada w Katedrze Finansów i Rachunkowości w Zachodniopomorskiej Szkole Biznesu w Szczecinie

W kontakt z młodzieżą wszedłem wracając autokarem z północnych rubieży Polski. Jechaliśmy długo, młodzież jechała na fotelach za mną. Chcąc nie chcąc usłyszałem co nie co poglądów młodzieży na życie, bo młodzież głosy ma silne, nie zniszczone jeszcze paleniem i piciem.

Podczas podróży dowiedziałem się, że jadąca za mną młodzież płci kobiecej była osobą poszukującą. Problemy ze znalezieniem odpowiedniego dla siebie światopoglądu lub wiary to typowe problemy młodzieży. Młodzież siedząca za mną nie poddawała się, szukała, nie chciała iść na łatwiznę. I w końcu znalazła: “W buddyzm nie trzeba wierzyć. Buddyzm trzeba praktykować. Nie można nic nie robić, jak w chrześcijaństwie. Długo szukałam czegoś dla mnie i wiem, że buddyzm to jest to.“.

To co wzbudziło mój optymizm w powyższej wypowiedzi młodzieży, to fakt, że młodzież nie szuka łatwej ścieżki. Zaspokaja ją jedynie coś, co zmusza do rozwoju. Młodzież długo szukała, więc wie, że nic nie wymagające Chrześcijaństwo jej tego nie da. Na szczęście młodzież znalazła nie-wiarę w buddyzm. Nie-wierzyć w buddyzm nie jest wprawdzie łatwo. Trzeba nie-wiarę praktykować ale to jest właśnie to czego pragnie dzisiejsza młodzież: prawdziwych wyzwań. Młodzież weźmie niedługo udział w warsztatach, gdzie będzie mogła swoją nie-wiarę pogłębić.

Zdarzenie to i dowód że mamy w kraju młodzież, która pragnie się rozwijać, która nie zadowala się płytką i nic nie wymagająca wiarą chrześcijańską wlał w moje serce optymizm. Wróciłem spokojny o przyszłość naszą, kraju i świata czego w Nowym Roku życzę.

James Rennie był też przyjacielem pewnej brytyjskiej rodziny. Rodzice często zostawiali pod jego opieką synka, przez cztery lata począwszy od narodzin. Podczas molestowania Rennie robił zdjęcia i nakręcał filmy, które przekazywał innym członkom pedofilskiej siatki. Pozwalał im również słuchać przez telefon, jak gwałci niemowlę.[...] Śledczy ustalili, że Rennie dopuścił do swej ofiary zarażonego HIV pedofila psychopatę Neila Strachana (dostał dożywocie, wyjdzie najwcześniej po 16 latach). Odnaleziono też zdjęcia przedstawiające Strachana molestującego inne 18-miesięczne dziecko.

James Rennie został skazany na dożywocie. Może wyjść po 13 latach.

Pierwszy morał z tej historii jest oczywisty. Gdyby rodzice chłopca byli homofobami, ich syn nie byłby przez cztery lata gwałcony. Niestety nie byli.

Drugi morał to pytanie o związek pomiędzy pederastią i pedofilią. Niestety, ukrywa się statystyki mówiące ile procent z przypadków pedofilii jest popełniana przez pederastów. Jak mówi brytyjska specjalistka ds. wychowywania dzieci Lynette Burrows: Kilka lat temu, gdy jeszcze nie był to temat tabu, policja udostępniła statystki dotyczące molestowania dzieci. W zależności od regionu od 23 do 43 procent tych przestępstw było sprawką gejów. Zważywszy, że stanowią oni 1, góra 2 procent społeczeństwa, mamy do czynienia z wielką nadreprezentacją.

Jeśli tak znikomo procentowo grupa jest odpowiedzialna za ok. 33 procent aktów pedofilii to coś jest nie tak. Nietrudno policzyć, że w takim razie prawdopodobieństwo, że spotkany na ulicy pederasta to pedofil jest 24 razy większe niż prawdopodobieństwo, że pedofilem okaże się przypadkowo spotkana osoba heteroseksualna. Niestety już samo szukanie związków pomiędzy pedofilią i pederastią jest piętnowane.

Trzeci morał to oczywiście adopcja dzieci. Pederaści uzyskują coraz częściej prawo do adopcji. Jeśli statystyki, o których mówi Burrows są prawdziwe to można zacząć się bać. Ktoś mógłby mydlić nam oczy, że skoro Adam z Krzyśkiem nie mają żadnych skłonności pedofilnych, to spokojnie mogliby adoptować dziecko. Jednak Adam i Krzysiek mają też sporo znajomych poznanych w klubach pederastów, na paradach, itp. Znają z pewnością więcej pederastów niż zwykłe małżeństwo. A każdy taki znajomy to o 24 razy większe niebezpieczeństwo, że “przyjaciel domu” okaże się pedofilem.

Niestety, nie możemy liczyć na rzetelną debatę na temat związków pederastii i pedofilii. Statystyk jest albo brak, albo ktoś boi się je upublicznić. Sama Lunette Burrows jest na celowniku przynajmniej od 2005 roku, kiedy nasłali na nią policję za czyn homofobiczny. Co zrobiła? Stwierdziła w radiowej debacie, że adopcja chłopca przez dwóch pederastów jest tak samo ryzykowna co oddanie dziewczynki pod opiekę dwóch heteroseksualnych mężczyzn. Następnego dnia homofobka Burrows została na tę okoliczność przesłuchana przez policję. Na pewno po usunięciu takich, używających “mowy nienawiści”, osób debata nad adopcją dzieci przez pary homoseksualne szybko pójdzie do przodu, w stronę właściwych konkluzji. W Wielkiej Brytanii prawo do adopcji przysługuje takim parom od 2005 roku.

Linki
1. Artykuł w rzepie, skąd pochodzi większość informacji:
http://www.rp.pl/artykul/388324_Znany_gej_na_czele_siatki_pedofilow.html

2. Artykuł o “homofobicznym” incydencie: http://www.telegraph.co.uk/news/uknews/1505143/Police-warn-author-over-gay-comments.html

Obliczenia
Jeśli 2% społeczeństwa to pederaści to w grupie 10.000 mężczyzn będzie ich 200, reszta to hetero. Jeśli mężczyźni ci dopuścili się 100 aktów pedofilii, ok. 33 z nich jest sprawą tych 200 pederastów a pozostałe 67 mężczyzn heteroseksualnych. W takim razie prawdopodobieństwo, że pederasta to pedofil wynosiłoby 33/200, a prawdopodobieństwo, że mężczyzna heteroseksualny to pedofil wynosiłoby 67/9.800. Pierwsze jest ponad 24 razy większe niż drugie.

Niestety nie wiem, jaka jest liczba aktów pedofilii na 10.000 mężczyzn, czy jest to 100, czy 10, czy X. Więc liczby 33/200 i 67/9.800 nie odpowiadają rzeczywistości. Ale ich stosunek, czyli to o ile jedna jest większa od drugiej, nie zależy od dokładnej wartości Xa. Podstwiając za 100 nieznaną niewiadomą X otrzymalibyśmy (X*0,33)/200 i (X*0,67)/9.800. Stosunek tych dwóch liczb jest taki sam. Pierwsza jest ponad 24 razy większa od drugiej.

1. Polański jest typowym przedstawicielem klasy posiadającej, nowoczesnej burżuazji. Posiada domy w wielu krajach kapitalistycznych jak Francja czy Szwajcaria. Wakacje spędza na francuskiej Ibizie podczas gdy nie wiadomo aby bywał na Kubie. Zdjęcia z nim ukazują się w kolorowych magazynach, które ogłupiają pracujący proletariat i odciągają go od walki o społeczeństwo bezklasowe. Kastracja Polańskiego przybliżyłaby nas do ostatecznego zwycięstwa rewolucji komunistycznej. Ergo Polańskiego należy wykastrować.

2. Jak wiadomo Polański dzieciństwo spędził wychowując się w antysemickiej Polsce. Wedle własnych słów reżysera Wszyscy Polacy byli antysemitami. Po tysiącu lat propagandy Watykanu było to częścią ICH kultury. Polański nie jest na szczęście etnicznym Polakiem, nie można jednak bagatelizować wpływu jaki środowisko wywiera na młodą, nieukształtowaną jeszcze jednostkę. Po prostu niemożliwe jest, żeby polski antysemityzm nie zatruł duszy młodego Polańskiego (wtedy Liebliga). Może się wydawać, że Polański jako Żyd nie powinien tak łatwo poddać się wpływom antysemityzmu. Trzeba jednak pamiętać o syndromie sztokholmskim czyli zjawisku utożsamienia się ofiary ze swoim prześladowcą. Z tego powodu Polański był w dzieciństwie narażony na antysemityzm podwójnie: jako przesiąknięty polską kulturą i jako jego żydowska ofiara, która utożsamia się, po pewnym czasie, z poglądami swoich oprawców. Kastracja antysemity Polańskiego byłaby aktem walki z antysemityzmem. Ergo Polańskiego należy wykastrować.

3. Okres największego rozwoju twórczego Polański wydaje się mieć za sobą. Jego największe osiągnięcia, by wymienić choćby Nóż w wodzie, Dziecko Rosemary lub Chinatown, to pieśń dawno minionej przeszłości. Dzisiaj nie tworzy już tak często filmów tak wybitnych. Akt kastracji Polańskiego, jako przeżycie traumatyczne, niewątpliwie przyczyniłby się do odkrycia nowych twórczych możliwości tkwiących w tym artyście. Po dokonaniu sublimacji tego wydarzenia i artystycznym przetworzeniu otrzymalibyśmy nowego artystę. Jego kastracja byłaby na pewno nieocenioną korzyścią dla Sztuki. Ergo Polańskiego należy wykastrować.

4. Żeby zachować intelektualną uczciwość musimy wymienić argument, który wydaje się przemawiać przeciwko kastracji. Padają głosy wiążące kastrację Polańskiego z dokonanym najprawdopodobniej (choć nie zapadł jak dotąd prawomocny wyrok sądowy) gwałcie na 13to letnim dziecku. Niektórzy mogliby sądzić, że kastracja reżysera byłaby prymitywnym aktem zemsty bezosobowego państwa. Wykorzystaniem prawa w celu karania, a nie w celu ulepszania jednostki. Fakt taki, byłby oczywiście wstrętny i niedopuszczalny. Jednak obecnie, świadomi ważnych racji stojących za kastracją Polańskiego, możemy odrzucić tą naiwną interpretację. Ergo Polańskiego należy wykastrować.